Ella en Tangalle

Goeiemorgen!

Op dinsdagmorgen werden we in Arugam Bay opgehaald met een taxibusje en zijn we naar Ella gebracht. Het was een vrij moeilijke weg en vooral toen we er bijna waren zijn we over erg hobbelige, smalle en slechte paadjes gereden. Het verschil in omgeving is heel groot, in Arugam Bay niets anders dan zon, zee en zand en in Ella zit je echt helemaal omringd door bergen. Ook het temperatuur verschil is groot, voor het eerst deze vakantie kregen we 's avonds echt de neiging om een vestje aan te trekken ;). De 'Waterfalls Homestay' met uitzicht op een grote waterval waar we verbleven werd gerund door twee heel aardige Australiers. 's Avonds aten we met de andere gasten samen aan een grote tafel in een gezellige woonkamer, ook weer traditionele rijst met curry. Hierdoor kreeg je toch wel weer een beetje het vrijwilligershuis-in-Kandy-gevoel. Op diezelfde dinsdag hebben we een wandelingetje naar 'little Adams Peak' (de echte Adams Peak is de bekendste en belangrijkste berg van Sri Lanka) gemaakt. We zijn nog langs theeplantages gelopen en het uitzicht was heel mooi.
De dag daarna zijn we met de trein naar Nuwara Eliya gegaan. De treinreis Ella-Nuwara Eliya schijnt op nummer 4 te staan op de lijst van de mooiste treinreizen ter wereld van National Geographic. We hoopten dat we konden zitten, maar helaas, het was zoals altijd helemaal vol. Nou ja, er waren wel compleet lege coupes, maar die waren voor 'gereserveerde plaatsen' (niemand die ook maar gereserveerde kaartje had). Achteraf bleek dat deze plaatsen wel vijf keer zo duur waren als de normale zitplaatsen, dus voor een gewone Sri Lankaan te duur. Wij wilden voor de terugweg wel kaartjes reserveren, maar helaas, ook al waren lang niet alle plaatsen verkocht, dat reserveren moest perse 14 dagen van te voren gebeuren. Maar goed, uiteindelijk hebben we op de heenweg nog wel zitplaatsjes gevonden op de bankjes in de derde klas. We zaten we wel met 8 personen in een vijfpersoons zithoekje, maar dat is hier vrij normaal. En, het was waar, de treinreis was echt prachtig. Dwars door de bergen, langs enorme theeplantages en door mooie groene bossen. In Nuwara Eliya zelf was niet heel veel te beleven, maar we hebben ons wel vermaakt.

Als je naar Ella rijdt, ligt er aan de weg op een gegeven moment een waterval. Hier is het beneden heel erg druk en vooral veel locals zijn daar heel druk bezig met hun kleren, hun kinderen en zichzelf te wassen. Martin, de gastheer uit onze homestay, vertelde ons dat je als je gewoon langs de waterval omhoog klimt, je bij een andere plek komt waar je ook kunt zwemmen waar niemand is. Dat hebben we gedaan en hij had gelijk, er was niemand, het water was helder en het uitzicht was prachig. Na onze baddersessie in de waterval zijn we nog maar eens een keer naar een theefabriek geweest, toch wel weer erg leuk om te zien. Marten heeft een beetje thee van de lopende banden mee gesmokkeld en daar hebben we gisteravond thee van gezet.

De dag erna zat onze periode in Ella er alweer op, en zijn we met de taxi naar Tangalle gebracht. Maar, onderweg hebben we nog even een tussenstop gemaakt in Uda Walawa om door een Natural Park een safari te doen! In een echte safari-jeep zijn we door het ongelofelijk grote natuurgebied gereden, en hebben veel olifanten (van heel dichtbij!), wilde waterbuffalo's, kameleons, veel mooie vogels en krokodillen gezien. Een keer zagen we een baby-olifantje en een iets grotere onder een boom staan, alsof ze zich verstopten. Ze maakten allebei tetterende geluidjes met hun slurf, alsof ze iemand wilden roepen. We bleven even kijken en daar kwam mama olifant aangelopen, de twee kindjes hobbelden snel naar haar toe en ze gingen met z'n drieen heel dicht tegen elkaar aan staan, heel lief om te zien! Na de safari zijn we weer in de taxi (de taxichauffeur was gezellig meegegaan op safari) doorgereden naar Tangalle. Dit was eigenlijk nog een beetje een gat in onze planning en hier zijn we maar twee nachtjes geweest. Het hotel is behoorlijk groot en het wordt vernieuwd, de nieuwe kamers zijn ontzettend luxe en groot. We waren wel een van de weinige gasten op het moment, maar er liep wel heel erg veel personeel rond. Soms wel een beetje ongemakkelijk, maar we werden goed verzorgd (: Dat ene hele dagje dat we in Tangalle zijn geweest, hebben we vooral doorgebracht in en aan het mooie grote zwembad en we hebben nog een kijkje genomen in het stadje zelf. Vandaag gaan we al weer verder, naar Galle, een grotere stad met veel invloeden uit de Nederlandse koloniale tijd.

Galle zal de laatste stad zijn waar we verblijven, we slapen hier 3 nachtjes en woensdagavond gaan we naar het vliegveld in Colombo. Onze vlucht terug naar huis gaat donderdag om half vier 's ochtends en dus zullen we die nacht maar een beetje in het vliegveld, of op een iets leukere plek in de hoofdstad doorbrengen. Als het goed is komen we dan 's middags rond een uur of drie aan in Dusseldorf. Dit is ons laatste reisverslag vanuit Sri Lanka, we hopen dat jullie het leuk vonden om een beetje met ons mee te reizen (; Heel erg bedankt voor alle leuke reacties en goede zorgen, dat vinden we allemaal heel leuk om te lezen. Tot ziens in Nederland!

Ayu bowan (groet, letterlijk; ik wens je een lang leven toe)
Kees, Saskia, Meike, Marten en Suze

Trincomalee en Arugam bay

Ayambuon everybody!

Waar waren we gebleven? O ja, in Anuradhapura...daar hebben we een nacht best lekker geslapen in een kamer met airco, waar we het vervolgens weer koud in kregen, hmm, moeilijk af te stellen zo'n ding! Op naar Trincomalee, met onze zelfd taxichauffeur die ook een nachtje was gebleven, de hotels hebben voor chauffeurs ook vaak een slaapplek. Het begin van de reis verliep prima, over een mooie nieuwe weg, wij dachten al dat we er zo zouden zijn, maar toen kwamen de eerste wegwerkzaamheden er aan....en bleek dat die er over het volle traject naar "Trinco" zouden blijven  :-(, we deden 4 uur over een traject van 100 km! Het waren echt rigoreuze herstelwerkzaamheden, volgens de chauffeur ook nog als gevolg van de oorlog, veel gaten in de weg door bominslagen. Achteraf gezien had hij beter een andere route kunnen nemen, maar goed, we kwamen wel nog langs een meer waarin vissers aan het werk waren en er veel vogels waren die wij toch nog nooit hadden gezien, erg mooi. Behoorlijk droog landschap, veel rijstvelden maar niet van die natte (lekker droge rijst dus :-)  ), veel te zien. Ook veel armoedige hutjes, en kampen van mensen die getroffen werden door de oorlog. Uiteindelijk aangekomen in Uppavelli, vlakbij Trinco, in hotel Aqua Inns, pal aan een prachtig hagelwit strand. Prachtige zee, zwembadje erbij, leuk restaurant/bar, palmbomen, wat wil je nog meer? En ook relatief rustig, een klein paradijs was het. We hebben dus veel gebadderd in zee en zwembad en geprobeerd niet te verbranden..Ook Trincomalee bezocht, een levendige stad met weer de nodige kleine winkeltjes. Het ligt aan een een zeer grote baai, een natuurlijke haven eigenlijk, veel visserij hier. We liepen over het strand waar veel vissersbootjes lagen, daar werd net een grote zwaardvis die net gevangen was uitgeladen, indrukwekkend! Ook een grote hindutempel bezocht, en dat is ook weer heel wat anders. In Kandy zag je die ook wel, maar hier vormen de Hindus's (Tamils) de merderheid, 65% van de bevolking. We zitten nu dus ook in de oostelijke provincie, voormalig " oorlogsgebied" . Daar merk je verder vrij weinig van, beahlve dat hier meer politie aanwezig is, en ook het leger, met her en der ook controleposten. De boel wordt dus nog wel goed in de gaten gehouden. Van spanningen tussen bevolkingsgroepen merken wij eerlijk gezegd niets, toch schijnt de vrede een beetje broos te zijn, ik vraag er wel eens naar maar men praat er niet graag over.
Op dag drie in Trinco stonden we om kwart over vijf op en gingen we met een bootje de zee (ehm, oceaan) op om dolfijnen te spotten! Hoe eerder we gingen, hoe beter, en bijkomend voordeel, we konden de zonsopgang zien, en dat was erg mooi, ik zou bijna zeggen mooier dan een zonsondergang in de zee zoals bij ons. We voeren naar de plek waar ze normaliter zouden zitten, maar die dag helaas niet. Dus het duurde en duurde, en we begonnen de moed al op te geven, totdat we ze uiteindelijk rond een uur of 8 toch  zagen, na twee uur door elkaar geklotst te zijn in het  bootje op de toch wel vrij wilde oceaan. Prachtige en bijzonder!! Om tussen de dolfijnen rond te varen, heel mooie ervaring.
De dag erna vertrokken we naar Arugam Bay, 250 km verder langs de kust naar het zuiden. Weer met taxi, samen met nog een Brits stel, Dave (uit Wales met Nederlandse vader) en zijn vriendin (naam helaas vergeten), uit Devon. Sinju, de taxichauffeur was een zeer gezellige en praatgrage man met een zeer aanstekelijke lach, die het hele land doorscheurde met zijn taxibusje,  en nu in zijn drukke seizoen zoveel mogelijk ritjes probeerde te boeken. Deze weg was gelukkig wel helemaal hersteld, dus het schoot lekker op totdat....met een harde knal er een kraai tegen de voorruit aanklapte! Het raam lag er net niet uit, maar wel bijna volledig gebarsten. Nog nooit in de vakantie een Sri Lankaan horen vloeken, maar nu dus wel..Al met al reed hij daarna toch gewoon door, ons verzekerend dat het raam niet zou verbrijzelen..geen Carglass in Sri Lanka, maar helemaal naar Colombo om het te laten reparen, maar goed, daar moest hij toch ook nog heen. Maar hij maakte zich wel zorgen om zijn klanten want wie zit er graag in een busje met zo'n kapotte voorruit..
Uiteindelijk veilig aangekomen in onze beachcabana in " Galaxy"  In Arugam bay, ook weer een tropisch paradijs, Onder de palmbomen in een klein huisje met een dak van palmtakken, en een douche in de buitenlucht met een bougainville ernaast, zeer sfeervol! Hier is het surfen wat de klok slaat en de sfeer uitademt, een backpackers dorp. Erg leuk, en ook veel te beleven dus op het strand. Wij hebben ons beperkt tot een bodyboard waar je met je buik op ligt en je door de golven op mee kunt laten nemen. Flink hoog zijn die, bij ons huisje voor de kinderen iets te heftig, we zochten vaak een wat rustiger plek op. In het dorp bij de supermarkt kwamen we iets moois tegen: de " familytuktuk" ! Met daarin wel vijf zitplaatsen, wat een uitkomst. We hebben nogal wat illegale ritjes gemaakt, met z'n vijven in een gewone tuktuk (heeft eigenlijk drie zitplaatsen). We raakten aan de praat met de eigenaar en noteerden zijn telefoonnummer. Met hem hebben we twee uitstapjes gemaakt: naar de krokodillen (wilde!) in de buurt van het dorp Panama en naar wilde olifanten-in de avond in de buurt van Lahugalla national park, dat we echter niet in hoefden. De chauffeur - Darcene heet hij - was een zeer vriendelijke man, en wist onderweg ook nog leuke dingen te vertellen en mooie plekken te wijzen, zoals de "Magul Maha Vihara", een ruïne van een konklijk paleis uit 450 n.c. Waar weer een tempel in was gebouwd..Mocht er nog eens iemand in Arugam bay komen, ga met de famliy tuktuk van Darcene! Niet de standaard tuktukchauffer, niet zo opdringerig als de meesten. Hij kwam ons vanavond nog een paar cadeutjes brengen voor de kinderen, als afscheid, erg aardig.

Morgenochtend vertrekken we naar Ella (we zijn benieuwd Kevin!). Weer een beetje afkoelen in de bergen, naar weer een heel andere omgeving.

Veel liefs en groeten van ons allemaal,
Kees

einde van ons leven als vrijwilligers

Hallo lieve allemaal,

Tijd voor een nieuwe update! We hebben al weer zoveel meegemaakt sinds ons vorige verhaal! Om te beginnen het Esala Perahera Festival in Kandy; dit is een jaarlijkse happening van 10 dagen, met iedere avond een feestelijke processie door de stad, die iedere avond langer wordt, met tientallen versierde olifanten, en honderden dansers, trommelaars, vuurdragers, vaandeldragers enzovoort. Wij zijn er donderdagavond naar gaan kijken, het is elke avond een drukte van jewelste, en je moet uren van te voren een plekje op de stoep zijn te bezetten, om er wat van te kunnen zien. Je kunt ook stoeltjes huren op allerlei geimproviseerde tribunes, maar daar vragen ze schandalig veel geld voor, en je zit dan alleen maar tussen de andere toeristen in. Dus wij hebben alle stoeltjesverhuurders van ons af weten te slaan en zijn gewoon tussen de sri-lankanen op de stoep gaan zitten om ongeveer half zes. De uren die we moesten wachten werden we bezig gehouden  door allerlei straatverkopers die langs komen met de gekste dingen die ze proberen te slijten aan de wachtende mensen.
Het Perahera festival is het belangrijkste boeddhistische festival in Sri Lanka (en misschien ook wel daarbuiten) Het draait allemaal om de tand van de Boedha die in de tempel van de Tand bewaard wordt en die al sinds 1500 jaar in deze jaarlijkse processie rondgedragen wordt. Mensen uit heel Sri Lanka komen daarvoor naar Kandy.
Om een uur of negen zagen we dan eindelijk het begin van de optocht aankomen, met voorop een serie mannen met lange zwepen waarmee ze heel hard in de lucht knalden (wrs. om kwade geesten te verjagen) gevolgd door mannen die met fakkels zwaaien en jongleren. Daarna volgden vele groepen trommelaars en dansers, steeds met een ander kostuum, andere trommels en andere dansvormen. Tussendoor passereren er prachtig met lichtjes en tapijten versierde olifanten, al dan niet met een rijder erovenop, of met een soort reliekschrijn op hun rug. Het was een prachtige, indrukwekkende en betoverende ervaring waar geen eind aan leek te komen. Suze viel op gegeven moment op de stoep in slaap, net als veel srilankaanse kinderen om ons heen.Tegen elfen was het dan toch afgelopen, en hebben we ons met z'n vijven in een tuktuk naar huis laten rijden (tegen een veel te hoge prijs, maar ja...)

De volgende dag, vrijdag, zijn we voor de laatste keer naar het babyweeshuis gegaan, we hebben alle babies nog maar eens heel dik geknuffeld en hebben met pijn in ons hart afscheid genomen van ze. Je vraagt je voortdurend af wat er van hen terecht zal komen, en hoe het met hun biologische moeders zal zijn... Er waren de laatste week een paar hele jonge babies bij gekomen, waaronder eentje van slechts 5 dagen oud! De babies worden goed gevoed en verzorgd, maar krijgen van de leiding echt weinig fysieke en emotionele aandacht; er wordt bijna niet tegen ze gepraat, ook niet tijdens het voeden of verschonen, en ze liggen erg veel in hun bedjes. Dat ging ons heel erg aan het hart. Gelukkig komen er wel bijna dagelijks vrijwilligers, maar het is verboden om de heel jonge babies op te pakken, en ook alle babies die een beetje ziek zijn moeten in hun bedje blijven liggen. We konden bij ons vertrek alleen maar hopen dat ze allemaal snel naar een adoptiegezin zouden gaan! We hebben nog wat kadootjes aan de peuters gegeven en een flinke voorraad wegwerpluiers achtergelaten voor de babies, maar meer kunnen we niet doen.

Op zaterdag zijn we voor de laatste keer naar de stad Kandy gegaan, waar we toch echt van zijn gaan houden, en hebben nog maar eens wat souvenirs gekocht (we hebben er een extra tas voor nodig) Ook zijn we een kijkje gaan nemen in een heel beroemd en bijzonder hotel in de heuvels boven Kandy: Helga's Folly. Dit hotel is in de jaren zeventig opgezet en gedecoreerd door een extravagante Engelse actrice Helga da Silva. Het hele hotel is sprookjesachtig ingericht en gedecoreerd, met prachtige muurschilderingen die Helga zelf gemaakt schijnt te hebben. Het is nog steeds in gebruik als (zeer prijzig) hotel, maar het lijkt meer een surrealistisch museum, en het heeft ook wel een beetje vergane glorie gehalte.  Maar een erg leuke plek om een potje thee te bestellen en een beetje rond te neuzen! Ik zal Meike vragen om er wat foto's van in een album te zetten. Het probleem met de foto's is dat we ze niet vanaf onze Nikoncamera kunnen uploaden, dat lukt alleen met de foto's vanaf Meike haar Iphone. En dan nog gaat dat vrij omslachtig en kost het veel tijd, zeker bij de meestal erg trage en onbetrouwbare wifi-verbindingen die we hier hebben. Vandaar dat er niet zoveel foto's op de log staan... Meer fotoruimte hebben we dan ook echt niet nodig!! (maar toch bedankt Dries ;-) )
Zaterdag ook afscheid genomen van het vrijwilligershuis en van onze steun en toeverlaat daar, Dhammike. Geweldig zoals hij ons en alle andere vrijwilligers ondersteund heeft! Als laatste daad heeft hij voor ons een taxibusje met chauffeur geregeld, om ons op zondag naar Anuradapurna te rijden, en op maandag daarvandaan naar Trincomalee te gaan. Het blijft moeilijk om het beste vervoermiddel te vinden: treinverbindeningen zijn er maar heel weinig, en de trein is meestal overvol (zie vorig verslag) en bussen zijn er wel heel veel maar ze zijn erg traag en ook vaak vol. Bovendien hebben we veel te veel bagage bij ons om met het openbaar vervoer te reizen...
We hebben besloten om 3 koffers in Kandy te laten staan en met wat lichtere bagage verder te reizen, de koffers laten we dan door een taxi naar het vliegveld brengen vlak voor ons vertrek. Maar nu dus toch gekozen voor comfortabel reizen met een taxibusje!

Op zondagochtend vroeg zijn we dus vertrokken naar Anuradhapura; dit is een antieke stad, met veel overblijfselen/opgravingen uit de tijd van de oudste koningen van Sri Lanka, die hier resideerden. De taxirit viel toch een beetje tegen, we hadden veel oponthoud doordat de chauffeur aangehouden werd door de politie vanwege te hard rijden, en later vanwege motorpech, maar uiteindelijk kwamen we toch aan in ons hotel (Milano Tourist Rest) waar we 1 nacht zouden blijven. We hebben daarna op de fiets de stad en de omgeving verkend, erg leuk! We trokken veel aandacht van de lokale bevolking, die onze fietsoptocht heel bezienswaardig vonden!! We hebben de belangrijkste antieke oudheden helaas niet gezien, omdat we daarvoor een toegangskaartje moesten kopen van 25 dollar per persoon, en dat terwijl de kinderen uberhaupt geen zin hadden om die oudheden te gaan bekijken.... Er waren gelukkig ook nog veel plekken te bezoeken waar de entranceticket niet voor nodig was, dus we hebben ons goed vermaakt... O.a. de oudste boom van de wereld bezocht, de heilige Bodi Tree die daar 2000 jaar geleden geplant is en een stekje zou zijn van de Bodi tree waar de Boedha zelf onder heeft gezeten in India. Het is nu een heel heilige pelgrimsplek in Sri Lanka, er waren dan ook heel veel pelgrims en bijna geen toeristen, heel speciaal.

Omdat het stukje anders echt te lang gaat worden stop ik er nu mee, en zullen we de volgende keer verder vertellen over onze rit naar Trincomalee en ons verblijf hier, waar we nu heerlijk aan een tropisch strand zitten te genieten van de ondergaande zon!
Veel liefs, Saskia

Terug in Kandy

Goeiemorgen allemaal,

In de eerste plaats willen we iedereen bedanken voor de leuke reacties op de verhalen en foto's, heel erg leuk om te lezen! We zijn op het moment weer terug in Kandy, en zitten weer aan ons favoriete Mahaweli Reach Hotel. Marten en Suze zwemmen rond in het grote zwembad waar we eigenlijk altijd de enige zijn, en wij zitten onder de parasol bij de uitstekende wifi ;) Dinsdagmiddag zijn we om 3 uur met de trein vanuit Ambalangoda vertrokken richting Kandy. Onze geliefde coordinator 'Captain' verzekerde ons dat het helemaal niet zo druk zo zijn, en zeker niet als we een kaartje voor de eerste klas zouden kopen. Op de heen weg hadden we met de tweede klas gereisd en daar was het toch wel behoborlijk druk, ondanks het feit dat er ook nog een derde klas was. Dus alhoewel de kaartjes voor de eerste klas wel drie keer zo duur waren als die voor de tweede (nog steeds maar drie euro, maar toch) besloten we om onszelf iets meer luxe te gunnen en voor eerste klas te gaan. Zo gezegd zo gedaan, en met onze kaartjes op zak raakten we op het perrron aan de praat met een Sri Lankaanse man aan wie we vroegen waar het eerste klas gedeelte zou stoppen. Uiteindelijk kwamen we erachter dat er in die trein helemaal geen eerste klas zou zijn, en we dus die kaartjes voor niets hadden gekocht. Gelukkig konden we het geld nog terug krijgen, maar als nog vonden we het wel een beetje raar dat ze gewoon kaartjes verkochten voor plaatsen die niet eens bestonden. Eenmaal in de trein aangekomen viel ons op dat het helemaal niet zo rustig was, en tot Colombo (ongeveer 2,5 uur) hebben we moeten staan. Toen de trein daar bijna ging stoppen, zagen we al dat veel mensen op zouden staan en maakten ons al klaar om de plekjes te veroveren. Maar zodra de trein ook maar 3 seconden stil stond en mensen rustig op wilden gaan staan, stormde er opeens een massa van mensen naar binnen die iedereen aan de kant duwden. De mensen die eruit wilden konden geen stap meer verzetten en opeens zat iedereen vast geklemd. Ook gooiden sommige mensen door het raam alvast allemaal tassen naar binnen op net lege stoelen waarmee ze bedoelden; deze stoel is van mij. Het was echt gekkenhuis en er hingen tijdens de rit echt mensen uit de deurgaten, die altijd open blijven. Het gebeurt ook nog wel eens dat de trein even stil staat voor een stoplicht of zoiets, en dat mensen er gewoon uit springen, ook al is er helemaal geen station. Maar goed, al met al zijn we na een dikke 6 uur veilig aangekomen in Kandy waar we met de taxi weer terug zijn gebracht naar ons oude vertrouwde Green House in Mawilmada. Het vrijwilligershuis zit op het moment bijna helemaal vol met mensen uit Engeland, Duitsland, Noorwegen, Zweden, Italie, Zwitserland, en veel tamelijk luidruchtige Chinezen, en we zijn zeker met z'n dertigen. Dat is behoorlijk veel voor een huiskamer die niet heel veel groter is dan die bij ons thuis en een keuken van ongeveer 6 vierkante meter. Maar toch voelt het een beetje als weer thuiskomen hier, en het lijkt wel of we er nu makkelijker mee om kunnen gaan dan in het begin toen alles hier nog wennen was. We zijn gisteren alweer naar de baby's geweest en het was heel erg leuk om ze allemaal weer te zien. Het leek erop dat de vrouwen van het weeshuis ook blij waren dat we er weer zijn en we mochten 's avonds zelfs langer blijven en hebben de baby's iets wat pap moest voorstellen gevoerd. Gisteren legde Dhammike ons nog eens uit dat de "Green Lion" het weeshuis voor een groot deel onderhoudt (dmv van de bijdragen van de vrijwilligers/culturalexchange-gangers of hoe je ze ook wilt noemen), ze betalen het salaris van de medewerksters en de medicijnen, dokter, en ook de luiers. Het weeshuis is een overheidsinstelling, maar deze draag 20 roepies per kind per dag bij - 12 eurocent, da's ook voor hier bar weinig.

Het hotel waar we nu aan het zwembad bij zitten zit op het moment helemaal vol, vanwege het Esala Perahera. De stad Kandy is nu sowieso helemaal vol met toeristen, veel uit Sri Lanka zelf maar ook van verder. Iedere avond om half 8 gaat er door de stad een optocht met in de hoofdrol met lichtjes en doeken versierde olifanten, dansers, vuurspuwers en meer. We zijn er zelf nog niet geweest, maar als we de verhalen van de anderen moeten geloven is het echt ongelofelijk hoe druk het is. Een paar mensen uit ons huis vertelden dat ze er al rond half 5 waren, maar nergens meer konden zitten of staan. Er worden zitplaatsen langs de weg verkocht voor 30 euro per stuk en een heleboel winkels bouwen zelf tribunes om extra geld te verdienen. Er loopt overal politie en het verkeer is erg druk. Wat grappig is, is dat hoewel als er in Nederland een vergelijkbaar festival als dit is, carnaval bijvoorbeeld, het eigenlijk veel draait om de alcohol. OHier wordt juist de gehele periode van het festival nergens in de stad alcohol geschonken of verkocht om ophef te voorkomen. We gaan proberen om er vanavond een beetje iets van te zien, dat avontuur horen jullie nog wel!

Veel liefs namens ons allemaal, Meike

In Ambalangoda

Hallo allemaal,

Weer even een update vanuit Sri Lanka!
Onze plannen zijn de afgelopen dagen enigszins gewijzigd, want inmiddels zijn we aanbeland aan de zuidwestkust in de plaats Ambalangoda. In Kandy hoorden we al enthousiaste verhalen over deze plek, en we meldden ook al de flexibiliteit van de invulling van het vrijwilligerswerk...en met het vooruitzicht dat het green house helemaal vol zou zitten de komende week, overlegd met Dhammike en het was geregeld. Kortom, zondagochtend vroeg op want om half vijf zaten we in de trein, en die reed via Colombo en daarna langs de kust naar A. Ook al weer een belevenis op zich, de trein schud je met enige regelmaat helemaal door elkaar, mensen die uit de openstaande deuren hangen...al met al zitten we nu dus in hotel "Shangreelah" pal aan het strand. De zee is hier in deze tijd echter bijzonder ruig, die horen we op de achtergrond de hele tijd. Wel oppassen met zwemmen hier, maar we kunnen wel badderen en spelen in de golven, wat best leuk is, vooral Marten en Suze vinden het in ieder geval prachtig!
We zitten nu met z'n vijven in een ruime kamer met eigen badkamer, het is hier allemaal wat ruimer, comfortabeler en rustiger dan in Kandy. De sfeer is alleen wel wat anders, minder gezellig en de nationaliteiten mengen minder lijkt het, misschien wel omdat er meer ruimte is? En in Kandy hadden we the man in charge Dhammike, die toch wel een zeer innemend persoon is, en ook de coordinatoren Oshady, Roshika, Nanga en Chammi, die je je direct thuis doen voelen. Hier in Ambalangoda hebben we "Captain", de coordinator die alles regelt. Ook absoluut een aardige man! En ook aardig wat bekenden uit Kandy hier.
De babies in Kandy hebben we wel met enig pijn in het hart achter moeten laten, maar ze zijn in goede handen, veel vrijwillgers willen daar altijd graag naar toe, we hebben zo gezegd plaats gemaakt..Meike, Suze en Saskia en soms Marten gaan hier nu 's ochtends naar de "pre-school", een soort van kleuterschool en helpen daar mee. Een moeizaam contact met de juf die weinig engels spreekt, maar wel heel leuk contact met de kinderen, die papagaaitjeleefjenog heel leuk vinden, en er wordt veel met ze gespeeld en geknutseld. Come back tomorrow? Vragen ze bij het vertrek..
Ik ga naar de plaatselijke tempel om engelse les te geven aan een paar jonge monniken die daar wonen. Een ander project is het schilderen van diezelfde tempel, zoveel mogelijk van allerlei muren, hekken etc.die oorspronkelijk wit waren. Dat doen we soms smiddags met zn allen, soms ook sochtends, vaak samen met Cheng uit Shanhai die dat al een paar weken aan het doen is, respect! Echt monnikenwerk, maar wel eer van je werk, je ziet direct resultaat. Mooie tempel ook, ca. 500 jaar oud, met mooie beelden, ook net gerestaureerd. Het contact met de monniken is erg leuk, de "oude monnik", is een erg aardige man, we hadden al een leuk gesprek met hem. Over de tegensteling tussen arm en rijk hadden we het. Sri Lanka wordt gezien als een rijk aziatisch land, toch is 60% van de mensen gewoon arm. Die armoede zien we continu om ons heen, de soms schamele huisjes, bedelaars in bus en trein, ook veel troep op straat overal, ik krijg al zin in een afvalmanagementproject hier!
Met de oudste van de jongens (19) kun je ook best een praatje maken. Ik leer ook wel wat van zijn engelse lesboek, dat over de geschiedenis van Sri lanka gaat.
Hèt project hier overigens, en lange tijd het enige, is het schildpaddenproject, een soort van weeshuis voor zeeschildpadden die met uitsterven worden bedreigd. Er worden gewonde (vanwege de visserij) schildpadden verzorgd en later weer vrijgelaten, en invalide schildpadden met geamputeerde poten, afgesneden door vissers als ze verstrikt zitten in de netten, kunen er de rest van hun 150-jarige leven blijven. Het zit aan de overkant van het hotel, en we kunnen er regelmatig even kijken, erg leuk om te zien.
Ambalangoda is niet erg fraai, dinsdagmiddag zijn we naar Hikkaduwa gegaan, een toeristische badplaats even verderop, met een rustigere zee bij een mooi strand aan een soort van baai. Veel winkeltjes, de koffer voor de thuisreis is weer wat zwaarder geworden ;-).

Weer allemaal nieuwe indrukken en ervaringen dus, we vervelen ons hier absoluut niet! Midden volgende week gaan we toch nog wel even een paar dagen terug naar Kandy, hopen we de babies nog even te kunnen knuffelen en iets mee te pikken van Esala Perahera festival, de optochten met versierde olifanten..

Groeten van ons allemaal, Kees

het leven in het vrijwillgershuis

Vandaag heb ik (Saskia) alle tijd om wat te schrijven, want ik zit de hele dag thuis, in het vrijwilligershuis. Marten en Suze zijn al 2 dagen ziek, soort buikgriepje wrs. Ze hebben geen koorts maar last van misselijkheid, braken, hoofdpijn en een beetje diarree. Best vervelend want het thuis zitten is hier niet echt leuk, er is niets te beleven, alle anderen zijn weg, er is alleen een soort gastvrouw, die een beetje opruimt en schoonmaakt, maar ze spreekt niet meer dan een paar woorden Engels. Het vrijwilligershuis is een soort uitgebouwd woonhuis in een klein dorpje in de buurt van Kandy. Het is echt in de middle of nowhere, er zijn wel een paar kleine straatkraampjes in de buurt, maar verder is het enige vertier te vinden in het zeer luxe Mahaweli Reach Hotel, wat hier op 15 minuten lopen vandaan ligt, en waar we vaak gaan zwemmen. Je zou misschien denken dat het hier heel stil is, maar niets is minder waar, want er is de hele dag (en nacht) lawaai van blaffende straathonden, kakelende hanen, rondreidende tuktuks met muziek aan boord, roepende mensen, en recht tegenover ons huis is men druk bezig met een bouwproject; er wordt een nieuw huis gebouwd, en vandaag draait de hele dag de betonmolen.

Er kunnen als alles vol is hier zo'n 40 mensen logeren; op de begane grond hebben wij een slaapkamer met 3 stapelbedden, en delen we de badkamer met nog 2 andere 4 en 5 persoonsslaapkamers. Verder zijn er nog 3 grote slaapzalen waar zo'n 10 mensen kunnen slapen. Beneden is ook de eetkamer, het keukentje, met 1 gaspit, en een zithoek. Het eten wordt hier 2 keer per dag gebracht in gote pannen, het wordt ergens anders gekookt. Het is bijna elke maaltijd rijst met een soort currysaus, met stukken aardappel of pompoen of een andere ondefinieerbare groente erin. Er wordt vegetarisch gekookt, zonder vis of vlees. Gelukkig krijgen we bij het ontbijt geen rijst maar toast met gebakken eieren; dat gaat er goed in in elk geval! Het is een heel gezellige internationale boel hier, het is een komen en gaan van vrijwilligers, meest jonge mensen van 18-30 jaar. Veel Duitsers en Nederlanders, maar ook mensen uit China, Engeland, Cyprus, Canada, Zwitserland. Het is erg leuk om ervaringen met elkaar uit te wisselen of samen plannen te maken voor de komende dag. We vallen wel een beetje uit de toon als enige gezin, maar dat is ook wel weer leuk. De andere gezinnen die hier komen gaan meestal in een gastgezin logeren, dat is wat rustiger en comfortabeler, maar dan zit je wel erg opjezelf, dat leek ons minder leuk. Het is wel een beetje afzien hier in huis, de bedden zijn hard en hebben een dun en wat groezelig matrasje; de douche is behelpen, en de staat van hygiene en onderhoud is matig... We hebben al 3 kakkerlakken aangetroffen en het huis uitgezet! Maarrrrr: de sfeer is erg goed, iedereen voelt zich direct thuis hier en wordt opgenomen in de groep, Dhammike (de coordinator van de vrijwilligersorganisatie) komt hier iedere avond heen om met iedereen te praten en te checken of het met iedereen goed gaat; hij waakt als een soort vaderfiguur over de vrijwilligers, en is kampioen in het regelen van vervoer, uitstapjes, weekendjes weg en wat je verder maar kunt wensen!

Wat ons erg opviel vanaf het begin is dat iedereen heel veel wisselt van project, dwz vandaag ga je naar het jongensweeshuis, morgen naar het babyweeshuis en daarna misschien een dagje naar het elders home! Het gaat er in dat opzicht nogal consumptief aan toe vinden wij, dat is wel wennen. Maar voor je het weet doe je er zelf aan mee; na 4 dagen babyweeshuis is Meike vandaag meegegaan naar het meisjesweeshuis en Kees naar het jongensweeshuis! Dhammike zegt dat het er vooral omgaat dat beide culturen elkaar ontmoeten en van elkaar leren, en dat het juist verrijkend is om meerdere verschillende projecten te bezoeken; zo kun je er ook naar kijken..... Hij noemt het ook liever een cultural exchange program dan volunteering work!
Ik ga er voor nu even mee stoppen, Suze en Marten beginnen weer wat op te knappen gelukkig!

Het baby weeshuis

Hallo allemaal!
Eergisteren zijn we voor het eerst naar de 'baby orphanage' geweest. Samen met een van de aardige Sri Lankaanse gidsen zijn we er met de bus naartoe gereden. Dat was nog niet zo makkelijk. Eerst lopen we in een kwartiertje naar het dichtsbijzijnde busstation en daarmee gaan we naar het centrum van Kandy. Vanaf daar moet je in een andere bus stappen en die brengt ons naar het dorpje waar het weeshuis ligt. De busrit duurt bij elkaar zo'n anderhalf uur, en dat terwijl het helemaal niet zo ver is. Het probleem is dat de bus iedere 20 seconden stilstaat omdat het chaotische verkeer helemaal vast loopt. En dan komen we ook nog langs een stuk of vier meisjesscholen, die precies als wij daar langskomen (half 2) uit zijn. De bus zit dan overvol met schoolkindjes die ons aanstaren alsof we apen zijn. Hoe dan ook, je komt er wel. Vanaf het busstation is het ongeveer 10 minuutjes lopen naar het weeshuis. Toen we daar voor de eerste keer aankwamen, was het wel een beetje ongemakkelijk. Er kwam niemand naar ons toe om ons te verwelkomen of uit te leggen wat we moesten doen. Onze gids wist waar de baby's lagen, en ze bracht ons er naar toe. Het viel ons op dat de rest van het weeshuis, op een paar rond hangende peuters na, helemaal leeg was. Het zaaltje waar de baby's lagen, zag er relatief goed uit. Tegen de muren staan vrij grote ledikantjes, waar de baby's met z'n tweeen in liggen. In het midden ligt een kleed, en toen we daar aankwamen lagen de allemaal op de grond op dat kleedje. Het viel gelijk op hoe rustig en braaf ze daar op dat kleed bleven liggen, een beetje om zich heen kijkend wat er allemaal gebeurde. Er stonden een stuk of 4 vrouwen in sari's om heen, die ons een beetje aanstaarden. Niet heel goed wetend wat we moesten doen, gingen we maar bij de baby's zitten en een beetje met ze spelen. Onze gids ging er weer vandoor, en op een gegeven moment de vrouwen van het weeshuis ook. Toen waren wij daar alleen over met de baby's. Ze zijn allemaal nog erg klein, de jongste schijnt ongeveer 5 weken oud te zijn. De oudste is ook nog geen jaar oud. De baby's zijn allemaal ontzettend schattig, en je merkt al snel dat ondanks het feit dat ze aan het begin zo braaf en stil op de grond lagen, ze het heel fijn vinden om aandacht te krijgen. Sommigen beginnen meteen te huilen als je ze weer terug legt nadat je even met ze hebt geknuffeld. Als je ze dan weer oppakt en tegen je aan houdt, worden ze gelijk weer stil. Toen we op de eerste dag rond 4 uur weer naar huis gingen, begonnen ze allemaal te huilen. Suze vond het heel moeilijk om te zien en moest er zelf ook een beetje van huilen.

De volgende middag kwamen we weer terug, en dit keer waren we iets eerder. De baby's werden net wakker van hun middagslaapje en kregen allemaal een flesje melk. De flesjes worden gewoon in hun bedje gelegd en in hun mond gestopt, ze moeten zichzelf voeren. De meesten zijn hier nog veel te jong voor en hun flesje lag dan ook ergens in hun nek allemaal melk te lekken en ze kregen hem niet meer terug in hun mondje. Gelukkig waren wij er toen om de baby's een handje te helpen met hun flesje drinken. Die dag waren er drie baby's ziek en die mochten niet uit hun bedje worden gehaald. Dat was wel een zielig gezicht. Ze lagen daar maar in hun bedje een beetje te slapen, en af en toe werden ze wakker en dan moesten ze heel hard huilen. Maar we mochten die baby's niet uit hun bedje halen, en dus huilden ze zichzelf dan maar weer in slaap. Het valt op dat sommige baby's rare trekjes hebben, waarschijnlijk door een tekort aan aandacht. Er is er ook eentje die als hij kruipt zijn handje altijd helmaal 180 graden naar achter gedraaid heeft, dat ziet er echt niet goed uit. Maar als we het tegen het personeel -wat ook nog eens erg slecht Engels spreekt- vertellen, wuiven ze het weg of zeggen dat hij daar al medicijnen voor krijgt.

Naast de baby's lopen er ook nog een stuk of 8 peuters rond, die rond de 3, 4 jaar oud zijn. Marten en Kees zijn gisteren ook even bij hun wezen kijken. Het lijkt er op dat deze peuters zich eigenlijk de hele dag een beetje zitten te vervelen, er is niemand die met ze speelt. Ook hebben ze eigenlijk helemaal geen speelgoed. Het personeel kijkt weinig naar ze om, en aan eentje werd er zelfs een tik uitgedeeld. Het was moeilijk om met ze te spelen, omdat we ze niet konden verstaan en de vrouwen ook niet zo best engels praten. Op een gegeven hadden we wel een bal om mee te spelen, en dat ging er dan gelijk behoorlijk wild aan toe! Hoe dan ook, het is een beetje lastig communiceren in het weeshuis, maar het is wel goed dat we er zijn. De kindjes hebben wel duidelijk aandacht nodig en wij vinden het leuk om met ze te spelen.
Groetjes van ons allemaal,
(door Meike)

Introductieweek

Onze introductieweek zit erop, en nu liggen we aan de rand van een zwembad in heel luxe hotel. Dit ligt een kwartiertje lopen van het vrijwilligershuis, je mag hier voor niet al te veel geld gebruik maken van het zwembad. Het is wel een enorm contrast met de rest van de omgeving, je hebt hier een beetje het koloniale gevoel, er lopen hier veel bedienden rond. Maar goed, wel even fijn om te kunnen doen ter afwisseling van ons toch wel basic onderkomen..gisteren bezochten we een batik - en houtwerplaats, met daarbij uitgebreide mogelijkheden om iets te kopen, mooie dingen, dus de eerste souvenirs hebben we al te pakken. Daarna weer even handmatig indisch geluncht, en vervolgens een tempel bovenop een heuvel met een reusachtig boeddhabeeld van 30 meter hoog bezocht, en tot slot een ayurvedische massage, heerlijk! 's Avonds weer aan de curry, is toch wel ons standaard voedsel - niet makkelijk voor de kids..ze eten de rijst en soms iets erbij. Donderdagavond daarom toch maar even naar de KFC geweest, en ook gisterenavond kwamen er ter afwisseling wat pizza's van de Pizzahut (en dat zijn ze dan, de twee aanwezige fastfoodketens in Kandy). 's Avonds komt Dammike, de coordinator van alle projecten het eten brengen, vragen hoe het gegaan is die dag met iedereen en alle vragen beantwoorden. Hij is erg aardig, en regelt tussendoor taxi's, uitstapjes etc. voor iedereen die iets wil ondernemen in het weekend, wat dan ook veel gebeurt. En hij is een ware vaderfiguur voor alle jongeren die ver van huis zijn..
Vanmiddag zijn we van plan een beetje te winkelen in Kandy, (spreek uit Kendie). Het verkeer in Kandy is een waar gekrioel van auto's, taxi's heel veel tuktuks (driewielers) en oude bussen, toeterend en inhalend..je vraagt je af hoe het allemaal goed kan gaan maar het gaat wel altijd goed! We reizen veel met de bus, die is heel goedkoop, voor 10 roepies (6 cent) rij je naar het centrum.
Morgen willen we naar het elephant orphanage in Pinnewala, dat moet een ware belevenis zijn. Als toevoeging op het verhaal hierboven van Kees wil ik (Saskia) nog zeggen dat we een ongelofelijke hoeveelheid aan nieuwe indrukken en ervaringen hebben opgedaan deze week. Het is zo'n ontzettend groot contrast met hoe we leven in Nederland, al onze normen en westerse logica gaan hier niet op. Urenlang wachten vindt men hier heel normaal, de bussen rijden of staan stil waar en wanneer ze maar willen, het eten, de kleine kraampjes/winkeltjes die je langs ieder steegje en straatje vindt; waar ze schijnbaar niets lijken te doen of te verkopen de hele dag. De mensen die je aanstaren en nakijken alsof ze nog nooit een blank iemand hebben gezien. Het verkeer is een gekkenhuis, iedere rit met de bus is als een kermisattractie! (en we hebben heel wat in de bus gezeten deze week) Het leven in het vrijwilligershuis is een belevenis apart, maar daarover een andere keer meer! De kinderen zijn ook erg onder de indruk van alles, maar passen zich verrassend goed aan (behalve aan het eten, tot nu toe...)