Vandaag heb ik (Saskia) alle tijd om wat te schrijven, want ik zit de hele dag thuis, in het vrijwilligershuis. Marten en Suze zijn al 2 dagen ziek, soort buikgriepje wrs. Ze hebben geen koorts maar last van misselijkheid, braken, hoofdpijn en een beetje diarree. Best vervelend want het thuis zitten is hier niet echt leuk, er is niets te beleven, alle anderen zijn weg, er is alleen een soort gastvrouw, die een beetje opruimt en schoonmaakt, maar ze spreekt niet meer dan een paar woorden Engels. Het vrijwilligershuis is een soort uitgebouwd woonhuis in een klein dorpje in de buurt van Kandy. Het is echt in de middle of nowhere, er zijn wel een paar kleine straatkraampjes in de buurt, maar verder is het enige vertier te vinden in het zeer luxe Mahaweli Reach Hotel, wat hier op 15 minuten lopen vandaan ligt, en waar we vaak gaan zwemmen. Je zou misschien denken dat het hier heel stil is, maar niets is minder waar, want er is de hele dag (en nacht) lawaai van blaffende straathonden, kakelende hanen, rondreidende tuktuks met muziek aan boord, roepende mensen, en recht tegenover ons huis is men druk bezig met een bouwproject; er wordt een nieuw huis gebouwd, en vandaag draait de hele dag de betonmolen.

Er kunnen als alles vol is hier zo'n 40 mensen logeren; op de begane grond hebben wij een slaapkamer met 3 stapelbedden, en delen we de badkamer met nog 2 andere 4 en 5 persoonsslaapkamers. Verder zijn er nog 3 grote slaapzalen waar zo'n 10 mensen kunnen slapen. Beneden is ook de eetkamer, het keukentje, met 1 gaspit, en een zithoek. Het eten wordt hier 2 keer per dag gebracht in gote pannen, het wordt ergens anders gekookt. Het is bijna elke maaltijd rijst met een soort currysaus, met stukken aardappel of pompoen of een andere ondefinieerbare groente erin. Er wordt vegetarisch gekookt, zonder vis of vlees. Gelukkig krijgen we bij het ontbijt geen rijst maar toast met gebakken eieren; dat gaat er goed in in elk geval! Het is een heel gezellige internationale boel hier, het is een komen en gaan van vrijwilligers, meest jonge mensen van 18-30 jaar. Veel Duitsers en Nederlanders, maar ook mensen uit China, Engeland, Cyprus, Canada, Zwitserland. Het is erg leuk om ervaringen met elkaar uit te wisselen of samen plannen te maken voor de komende dag. We vallen wel een beetje uit de toon als enige gezin, maar dat is ook wel weer leuk. De andere gezinnen die hier komen gaan meestal in een gastgezin logeren, dat is wat rustiger en comfortabeler, maar dan zit je wel erg opjezelf, dat leek ons minder leuk. Het is wel een beetje afzien hier in huis, de bedden zijn hard en hebben een dun en wat groezelig matrasje; de douche is behelpen, en de staat van hygiene en onderhoud is matig... We hebben al 3 kakkerlakken aangetroffen en het huis uitgezet! Maarrrrr: de sfeer is erg goed, iedereen voelt zich direct thuis hier en wordt opgenomen in de groep, Dhammike (de coordinator van de vrijwilligersorganisatie) komt hier iedere avond heen om met iedereen te praten en te checken of het met iedereen goed gaat; hij waakt als een soort vaderfiguur over de vrijwilligers, en is kampioen in het regelen van vervoer, uitstapjes, weekendjes weg en wat je verder maar kunt wensen!

Wat ons erg opviel vanaf het begin is dat iedereen heel veel wisselt van project, dwz vandaag ga je naar het jongensweeshuis, morgen naar het babyweeshuis en daarna misschien een dagje naar het elders home! Het gaat er in dat opzicht nogal consumptief aan toe vinden wij, dat is wel wennen. Maar voor je het weet doe je er zelf aan mee; na 4 dagen babyweeshuis is Meike vandaag meegegaan naar het meisjesweeshuis en Kees naar het jongensweeshuis! Dhammike zegt dat het er vooral omgaat dat beide culturen elkaar ontmoeten en van elkaar leren, en dat het juist verrijkend is om meerdere verschillende projecten te bezoeken; zo kun je er ook naar kijken..... Hij noemt het ook liever een cultural exchange program dan volunteering work!
Ik ga er voor nu even mee stoppen, Suze en Marten beginnen weer wat op te knappen gelukkig!