Hallo allemaal!
Eergisteren zijn we voor het eerst naar de 'baby orphanage' geweest. Samen met een van de aardige Sri Lankaanse gidsen zijn we er met de bus naartoe gereden. Dat was nog niet zo makkelijk. Eerst lopen we in een kwartiertje naar het dichtsbijzijnde busstation en daarmee gaan we naar het centrum van Kandy. Vanaf daar moet je in een andere bus stappen en die brengt ons naar het dorpje waar het weeshuis ligt. De busrit duurt bij elkaar zo'n anderhalf uur, en dat terwijl het helemaal niet zo ver is. Het probleem is dat de bus iedere 20 seconden stilstaat omdat het chaotische verkeer helemaal vast loopt. En dan komen we ook nog langs een stuk of vier meisjesscholen, die precies als wij daar langskomen (half 2) uit zijn. De bus zit dan overvol met schoolkindjes die ons aanstaren alsof we apen zijn. Hoe dan ook, je komt er wel. Vanaf het busstation is het ongeveer 10 minuutjes lopen naar het weeshuis. Toen we daar voor de eerste keer aankwamen, was het wel een beetje ongemakkelijk. Er kwam niemand naar ons toe om ons te verwelkomen of uit te leggen wat we moesten doen. Onze gids wist waar de baby's lagen, en ze bracht ons er naar toe. Het viel ons op dat de rest van het weeshuis, op een paar rond hangende peuters na, helemaal leeg was. Het zaaltje waar de baby's lagen, zag er relatief goed uit. Tegen de muren staan vrij grote ledikantjes, waar de baby's met z'n tweeen in liggen. In het midden ligt een kleed, en toen we daar aankwamen lagen de allemaal op de grond op dat kleedje. Het viel gelijk op hoe rustig en braaf ze daar op dat kleed bleven liggen, een beetje om zich heen kijkend wat er allemaal gebeurde. Er stonden een stuk of 4 vrouwen in sari's om heen, die ons een beetje aanstaarden. Niet heel goed wetend wat we moesten doen, gingen we maar bij de baby's zitten en een beetje met ze spelen. Onze gids ging er weer vandoor, en op een gegeven moment de vrouwen van het weeshuis ook. Toen waren wij daar alleen over met de baby's. Ze zijn allemaal nog erg klein, de jongste schijnt ongeveer 5 weken oud te zijn. De oudste is ook nog geen jaar oud. De baby's zijn allemaal ontzettend schattig, en je merkt al snel dat ondanks het feit dat ze aan het begin zo braaf en stil op de grond lagen, ze het heel fijn vinden om aandacht te krijgen. Sommigen beginnen meteen te huilen als je ze weer terug legt nadat je even met ze hebt geknuffeld. Als je ze dan weer oppakt en tegen je aan houdt, worden ze gelijk weer stil. Toen we op de eerste dag rond 4 uur weer naar huis gingen, begonnen ze allemaal te huilen. Suze vond het heel moeilijk om te zien en moest er zelf ook een beetje van huilen.

De volgende middag kwamen we weer terug, en dit keer waren we iets eerder. De baby's werden net wakker van hun middagslaapje en kregen allemaal een flesje melk. De flesjes worden gewoon in hun bedje gelegd en in hun mond gestopt, ze moeten zichzelf voeren. De meesten zijn hier nog veel te jong voor en hun flesje lag dan ook ergens in hun nek allemaal melk te lekken en ze kregen hem niet meer terug in hun mondje. Gelukkig waren wij er toen om de baby's een handje te helpen met hun flesje drinken. Die dag waren er drie baby's ziek en die mochten niet uit hun bedje worden gehaald. Dat was wel een zielig gezicht. Ze lagen daar maar in hun bedje een beetje te slapen, en af en toe werden ze wakker en dan moesten ze heel hard huilen. Maar we mochten die baby's niet uit hun bedje halen, en dus huilden ze zichzelf dan maar weer in slaap. Het valt op dat sommige baby's rare trekjes hebben, waarschijnlijk door een tekort aan aandacht. Er is er ook eentje die als hij kruipt zijn handje altijd helmaal 180 graden naar achter gedraaid heeft, dat ziet er echt niet goed uit. Maar als we het tegen het personeel -wat ook nog eens erg slecht Engels spreekt- vertellen, wuiven ze het weg of zeggen dat hij daar al medicijnen voor krijgt.

Naast de baby's lopen er ook nog een stuk of 8 peuters rond, die rond de 3, 4 jaar oud zijn. Marten en Kees zijn gisteren ook even bij hun wezen kijken. Het lijkt er op dat deze peuters zich eigenlijk de hele dag een beetje zitten te vervelen, er is niemand die met ze speelt. Ook hebben ze eigenlijk helemaal geen speelgoed. Het personeel kijkt weinig naar ze om, en aan eentje werd er zelfs een tik uitgedeeld. Het was moeilijk om met ze te spelen, omdat we ze niet konden verstaan en de vrouwen ook niet zo best engels praten. Op een gegeven hadden we wel een bal om mee te spelen, en dat ging er dan gelijk behoorlijk wild aan toe! Hoe dan ook, het is een beetje lastig communiceren in het weeshuis, maar het is wel goed dat we er zijn. De kindjes hebben wel duidelijk aandacht nodig en wij vinden het leuk om met ze te spelen.
Groetjes van ons allemaal,
(door Meike)